LOS VOOR OOR DIE WENSTREEP

Lank gelede – die dag toe jy eerste oor die wenstreep is

3.00 nm het ek vir jou ‘n kersie aangesteek in die houertjie met die engeltjie op wat my middelkind uit Florida vir sy Ma gebring het.  Dit het mooi gelyk langs die nicotiana blomme  – hier waar ek sit en naaldwerk doen. Dieselfde  blomme wat ek laas week vir jou in die hospitaal gebring het en jy my vertel het hoe lekker vertroostend die sagte reuk in die aand was.

margaret-watson-candle1

3.15 nm het die rusteloosheid hier in my krop gewen.  Ek het ek jou beste pel gevra om die naam nou weer van die liedjie wat jy eendag glo by jou begrafnisdiens gesing wil hê.  Ek het als gelos, die liedjie op my foon gelaai, ‘n kers en my sleutels gegryp en Hospice toe gery – waarheen jy gister oorgeplaas is.

So net voor 4 het ek langs jou bed gestaan en gewonder of jy weet van my daar.  Met net die kerslig wat flikker in die donkerige kamer, het die klank van How Great Though Art die kamer begin vul.  Jou hare was sag onder my hand; jou asemhaling dieperige teue.  Woorde was oorbodig en afwesig.  Vir ‘n rukkie was dit was net  jy, die flikkerende kers,  die klanke van How Great Though Art van my ou Samsung fountjie en ek.  ‘n Ander vriendin van jou het saggies ingekom. Ons het woordloos weerskante van jou bed gestaan en jou skouers sagkens gestreel.  Tyd het gaan stilstaan vir ‘n klein ewigheid  terwyl  wat vir my geklink het soos ‘n koninklike simfonie-orkes  die kamer van hoek tot kant en bo tot onder vul.

Then sings my soul,

my Saviour God to Thee, 

How great Thou art,

How great Thou art.

Die kamer was nie te koud nie en dit was nie te warm nie – dit was net reg.  Amper soos die kleinbeertjie se pap in die storie van Gouelokkies en die Drie Bere.  Als was net reg.

Woordloos, instinktief en totaal onbeplan het my regterhand na jou kop beweeg en ‘n kruis op jou voorkop gemaak.

Drie verpleegsters het saggies ingekom en ons het opgekyk na hul.  Ons is oukei – het ons hul verseker – toe die een verpleegster skielik maar sag sê: ‘look, she’s gone’.

Toevallig?  Ek glo so – as ek my liewe Italiaanse vriend se beskrywing vir toevallig mag verduidelik.  ‘Toe Val die Lig van die Here op jou’.

ps.  Ek glo ook dat jy vandag weer los voor oor die wenstreep is.

 

(A tribute to Margaret Watson Marais – who allowed me into her life for a short while – RIP my dear)

Vergete oukatte en ou(ramkat)manne

20160928_094854
Soos n ouman is jy nou
Nes die oukat wat jy is
Loop stadiger
Sukkel om jouself te bad
Jou bek kort tande
En dit lol maar om te kou
Wat maak dat die kos rondskiet
Orals behalwe in jou wagtende bek
Bad en was is verwyder van jou prioriteite
Die gevolg
n ewig onwelriekende aroma
Wat rondom jou hang
Die moue van n double knit jersey
2 oormekaar hou jou warm te hou.

Jy was nooit n cuddly kat toe jy jonger was nie

In Engels gebruik hul die woord aloof

Alewig die pad gevat op soek na wie weet wat

Alsoekend. Rusteloos. Nogal antreklik en deeglik gegroom

Vir n wyle ewe vroom

Voor die rusteloosheid jou weer die pad laat vat het

Dalk soekend na daai ontwykende droom.

Jou eskapades van jou jeug het jou nou uiteindelik opgevang

Nou sit jy maar so in die sonstreep

Of kom klim op my skoot

Soekend na n bietjie warmte om jou alewige koulikheid te verdryf

Laat my dink aan n eensame ou man nogal

Eens op ‘n tyd altyd te besig

Altyd aan die gang

Nooit juis liefde gewys

Dikwels kortaf en daai selfde aloof

Ook Rusteloos en affeksieloos. Nou half vergete. Eensaam.

Nou’s jul albei oud

Jul albei mis n tand of 3

Albei koulik en verlang na aanraking

‘n drukkie

Iets lekker op die bord

Ek sal jou nie weggooi nie tenspyt

Toemaar my ou kat

Al is jy nou so oud

Ek weet eendag sal ek opkyk en jou daar op jou snoesige kussing soek en mis.

Maar ps

Ek bad jou weer op die eerste warmrige dag

Die ouman? ek hoop hy kry ook bietjie aandag.

 

20160928_110158

Ma – kom ons fix jou

56018998_00Zerkalo
Foto van Internet – виктория кирдий

Aan die onderpunt van die huis woon Blompot.  Sy het baie van haar Ma se geite en goete geerf soos ek al voorheen gesê het.  Haar jeugdige outydse wysheid kom soms op die verkeerde en ander kere op die regte tye uit.  Soos gister.

Ons kry mekaar in die lapwinkel waar ons materiaal (maroen met sequins) koop vir die top wat ek tog vir haar moet maak.  Strooimeisie jy sien.  Eers was sy so bietjie iffy daaroor want die arme bruid se ma en pa is geskei – en daar’s nie geld om hul dogter se droomdag droommooi te maak nie.  My luister is nie altyd 100% ingezoem as sy my al die saga’s van haar vriendinne vertel nie maar my empatie was daar.  Die ma skynbaar biopolêre probleme en kommunikasie tussen ma en kind kort aandag.  Die pa, uit wie die son skynbaar altyd uit sy alie geskyn het, had nou ‘n jong floozie met wie hy gaan trou en skielik is sy beursie nou so toe soos ‘n kleios se gat en moet die arme kind en haar beau nou self die mas opkom en vermoed die troue lyk nou glad nie meer so wasig soos in hul drome nie.  Blompot sou eers net strooimeisie wees – waaroor sy blyerig was maar iemand anders sou die ‘maid of honour’ wees – wat skynbaar deesdae soos die eerste prinsesstatus is.  Ere titeltjie.  So als wat die maid of honour voorgestel het was vir Blompot effe iffy.  Sien sy hou ook daarvan om eintlik voor in die koor te wees en dinge op haar manier mooi te orkestreer.  Alles mooimaak en opfluff.  Nie seker waar sy daardie geit gekry het nie.  (Rol onskuldig oë).  Dit was te duur.  Dit was te stupid.  Dit was te verbeeldigloos.  Ag sy trek sommer ‘n t-shirt aan by ‘n skirtjie wat sy by die sjinese winkel gekoop het. Sy gaan glad nie moeite doen vir die stupid troue nie.  Its soooo bloody overrated Mom.  (My hormoonplakkers werk nogal goed deesdae en ek  luister als stilletjies aan en uhm en ahm op die regte plekke terwyl ek elke dag opgedateer word).

Met deesdae se troues is daar mos allerhande oefenlopies.  Vir die hare.  Vir die grimering. Vir die blomme.  Vir diekoek.  En nie nie net een kombuistee nie – nee daar moet ook spesiale geleentheid gereël word vir die bruid en haar meisies – verkieslik by ‘n Spa waar hul gepamper word met masserings, delektibale versnaperingkies soos garnaaltjies en kaviaar en sjampanje en wasige japonne met princess of bride op geborduur.  En gewoonlik betaal Mammie en Pappie van die bruid mos maar hierdie ou foefies, maar omdat dit nou nie so kan wees nie, het Blompot in een van haar effe beneukte van der Merwe buie (my familiegeite) en groterige tiete (my familiegene) en wilderige hare (myne) voor my kom staan.  ‘Mom I’ll have none of this shit’.

Hierdie  naweek was toe die haredoen oefenlopies – wat sy self moes voor betaal.  En die grimering oefenlopie – ook self moes betaal.  Die hele dag lank.  Maar toe sy in die huis inkom, tenspyte van die feit dat ek dink sy ‘n beter joppie sommer self kon gedoen het ,maar natuurlik my lippe mooi styf opmekaar geklem het, is sy tog skielik in ‘n vroliker luim.  Die ou trippeltjie die gang af was bietjie ligter – en ek weet dit was nie net omdat sy ‘n paar pondjies afgeval het nie (goeie motivering gehad om met nuwe oë en belangstelling na slaaiblare en tuna te kyk). Sy’t bevordering gekry – skielik is Blompot nou die Maid of Honour.  Die ander girltjie het seker die lig gesien en dalk ook heelwat verlig as ek sy was.  And I can now decide where and what to plan at a sensible budget which the other girls can also afford and still make it fun, Mom.   A friend on a farm  will put us up for the pamper weekend and we have this and that and this other stuff planned and covered at a fraction of the cost and all the girls are happy and the bride is so much more chilled Mom.

Ek’s bly vir haar – Blompot het sommer ‘n nuwe vonkel in die oog.  En dis nou hoe ons in die materiaalwinkel beland het. Skielik is die t-shirt gedagte totaal onaanvaarbaar en ons gaan sommer vir die duurderig glitsy sequins materiaal.  I need some bling Mom. Mom I hope you can still sew.  It’s been a bloody long time since you sewed you know – gluur sy my effe bekommerd aan so onder deur daai lang donker wimpers.  Pfft.  Gelukkig is die ou patroontjie eenvoudig – maar ek skraap moed bymekaar vir die ou projekkie – dit was ‘n bietjie lanklaas wat ek fênsie uitrustings kon maak.

Ons gaan drink koffie – en sy kyk my so en talm skielik te lank in my oë.  What’s wrong Mom sê sy in daardie stem wat ek weet sy sien te diep en ek voel vies en verlig terselfdertyd dat sy nou te veel sien.  Ek vertel haar so bietjie van my dag en die dinge wat my deesdae so bietjie broos laat voel.  Terwyl ek met haar praat kan ek my oë nie afhou van my mooi kind met die Angelina Jolie rooi lippe, die glansende jong gelaat en blink hare nie.  Here, is dit net vir my wat die kind so mooi is?  Dankie tog sy is nie selfbehep met haarself met ‘n oordadige selfdunk nie.

Ek raak skoon tranerig want ek’s bietjie soppy deesdae. Sy seg  – Mom you need a change. Ek sê ja I need a change.  Mom do you feel like you need to scrub about six layers of skin off your body so that you can shine again.  Ek sê ja – at least six.  Ek kerm sommer oor my vaal boring kroes hare wat sy blink verloor het en my klere wat so boring is. Mom let’s cut it off and sommer shave a bit at the back too – similar to mine.  It will still be on to your shoulders but more funky.   En daar sleep sy my die winkel in.   You need a decent different heavenly scented body scrub, this  pair of cheerful tackies with the blommetjies and two boxes of this nice nutty auburn brown hair colour.  Ek het gisteraand darem so twee lae geskrop van my lyf met die aromerige skroproompie reken ek.

Die twee boksies haarkleur staan op die vensterbank.  Die sker lê daar.  Ek wag vir haar om van die werk te kom.  Ek dink ek sal twee glase wyn kort voor die tyd. Of meer.

 

 

 

 

Magteloos

Magteloos
As ek jou storie so luister
Van jou nimmereindigende skeisaak
Uitmergelend wat ek sien dit aan jou doen
Ek bied jou n paar offerhandes
Maar eintlik is my woorde so onbevoeg
Strooihalms dag ek agterna.

Ek probeer jou tog herinner aan die
Godgegewe seëninge wat steeds
Onsigbaar en half vergete om jou hang.
Jou Ma leef nog.
Jou kinders is so lief vir jou.
Jy is versorg.
Jy loop en praat nog. Eet. Skryf. Karry. Kook. Kan tuinmaak. Droom oor volgende jaar. En n horde ander goed wat dalk verwaand van my was om te noem.

Maar jy sien
Ek voel en sien te veel ander ellende
Hartsere en pyne wat dieper as die diepste see is
Wyer as die hele Grootkaroo
Waar afdraend en afgronde gulsig wag
Waar brieke nie n opsie is
Dat ek jou liggies maar liefdevol wil skud
Omdat jy so ryk is
Al het jy bôggerol geld
Omdat die skeisaak so sloer.

Daars ‘n vrou in die hospitaal
Sonder kind of kraai
Sy’t gister gehoor sy’t so 4 maande oor
Die kanker het soos n stoomroller oorgeneem
Die rand van die afgrond het te gou gekom
V*k*l brieke.

N ander vrou in die Strand
Lê soos n pop in n stoel
Van die more tot die aand
Elke liewe dag
Maande en maande al
Word hand en voet versorg
Spraak, beweging en alle beheer
Wat enige normale mens nie oor hoef te dink nie
Weg.
Dis afdraend en die brieke is stukkend.
Moertoe.
Haar man en kinders verstrengel in haar struwelingstryd
Waar oplossings wyk en die steirende afgrond hul laat swymel.

Dis nou 3 maande sedert my nefie se dood
Sy blou oog vrou roei nou alleen die boot
Met die twee blou oog dogtertjies
Wat haar grootoog blindelings aanskou en vertrou.
My suster sê sy’s oukei
maar hoe is mens oukei as jy jou kind begrawe het?
Hoe lank kan braaf aanhou, uithou en sy brawe braafheid onderhou
Wonder ek
Voor hy ook n break nodig het.

Die lewe gaan tenspyte van als voort
Laat my skuldig voel
En jy en ek is steeds so geseën
Bid net en als sal oukei wees
So sê hulle.

Soms kry ek swaar
dan vang die goed my onverhoeds
Swaarkry vir hulle swaarkry
Omdat ek eenvoudig te veel voel jy sien
En dan raak my swaarkryvoelkoppie te swaar en te vol
Dat hy ook berg af wil rol
Ook bleddie briekloos
En al wat oorbly
is die dremmels van magteloos.

My mooie Blompot het dalk te veel van haar Ma se geite geërf
Dis nou behalwe die Bestertiete
En die van der Merwe bietjiebeneekgeid
Maar ook n oordrewe sensitiewe ontfermende streep.
In haar jeugdige ouvrouwysheid
Kry ek gister n peptalk toe sy haar effe brose Ma se waterige oë aanskou toe dit nie van uie sny was nie
‘Mom you can’t fix everyone all the time you know
Take time to reflect
Have a break
They’ll understand
We need you too’.

Ek sal bykom.

 

 

 

Die ou kat is nog hier

neo2.jpg

 

Ja die ou kat leef steeds – albei van ons.  Dis nou mymensema en ek. Sy’t my weer vanoggend gebad – net omdat ek bietjie self sukkel  met die selflekbadstorie – die ouderdom is regtig ‘n bogger.  Ek neuk behoorlik die badspulletjie nou op.  Ewe warmrige water in die wasbak met borrels.  Nie te mal daaroor nie, maar sy praat en was en praat so dat ek  maar die spulletjie verdra.    Ek kon myself nog verduur het – maar omdat ek deesdae so koulik is en aanmekaar haar skoot soek vir warmte, kla sy oor my ou visbek en my stinkerige hol wat blykbaar ondraaglik raak.

Die winter is te lank en ek sukkel om warm te kry.  Eergister kom sy terug van die welsynwinkel met ‘n R5.00 jersey.  Ewe behendig en woep waps sny sy die twee moue af, knip twee gate in vir my voorbene, my kop by die voorkant van die mou en ewe skielik is ek nou gejersey en snoeserig.  As dit koud is dan trek sy die ander mou bo oor die een aan.  Ek kla nie – die winter is lank en koud en almal weet ek raak nou lank in die tand.

Sy sal seker weer ander dag skryf – haar ou koppie ook maar besig met allerhande dinge.  Sommige van die goed in haar lewe kry haar nou en dan so bietjie onder sien ek.

Hier’s ‘n kiekie van my – varsgebad en in my jerseymou – in ‘n sonstraal.  Ek sal haar sê om weer te skryf.

jersey pattern

 

 

 

 

 

 

Daksit en Soek

52951d9f2bafe74d5e5e3e41aa6aaf2e
Soekende Daksitter (foto van internet)

Ek’t gehoor van ‘n vrou wat op die dak sit met haar kat.  Sy’t verdwaal en hoop om haar daar van bo af raak te sien wanneer sy ver aankom sodat sy vinnig kan afklim en haar by die hekkie kan gaan aankeer. Sy verlang so na haarself.  Sy kan glad nie onthou wanneer sy dan nou eintlik weggeraak het nie.  Syself.   Soms klim sy in die nag ook daar op en dan roepkla sy weemoedig die nag in na haarself.

Daar’s ‘n vrou wat elke dag die berg op stap op soek na haarself.  Sy’s al so lankal weg – sy’s effe bekommerd sy herken haar nie. Het sy haar ooit geken, wonder sy?   Ek stel my voor dat sy vroegdag begin terwyl die nag nog vasgevang is aan die doudruppels wat aan die heide en bergvarings hang.  Die honde skarrel en snuffel vooruit.  Dalk kry hul haar eerste. Miskien toegetrek in ‘n kombers van spinnerakke nes ‘n sluimerende skoenlapper toegewoel in ‘n kokon wat wag vir die regte dag om aan te breek sodat sy dit kan oopbreek om uit te breek.

Ek weet van ‘n vrou wat op en af op Lambertsbaai se strande stap maande en maande al. Opsoek na haarself wat hopelik saam met gisteraand se branders uitgespoel het op die vroegoggend se ongetrapte strand.  Nog ‘n entjie verder dalk onder daai hoop skulpe wat daar saamgekolk het.

Ek wonder of hul reggekom het.

Twee kinders, ‘n Perd en Sleeping Beauty

 

Dis net hier waar n prinses op die berg vir eeue al so stillê
Sy hou spesiale memories vas onder haar kombers
Soos die een van twee nefies lank geleë
Wat een vakansie van soggens vroeg tot sawens laat
Op ‘n afgetrede ou perd se rug gespandeer het
Geduldig die kinders se verbeelding vleuels gegee het
Soggens gewag het vir hulle vir nog n dag se avontuur.

Hul het gejaag met De la Rey in boere oorloë
Indiane oorwin en eerste gekom in die Met – altwee regop gestaan op ou Vonk se rug -met hul glinsterende trofeë.

Die ou perd is sekerlik lanklank oorleë
lank na hul weg is hul sekerlik onthou
Die twee kinders wat hul ontferm het oor n ou perd
Hom weer jonk en lewendig laat voel –
nes die lewenslus in hul twee.

Die een seuntjie sprei sy vlerke êrens in Noorweë
Ontdek en oorwin vreemde wêrelde
Maar onthou steeds sy kleintyd avonture
Op n kleinhoewe op Riversdal se vlaktes.

Die ander jongetjie se asse word vandag in n nis by n kerkie in die Overberg gebêre
Sy lewe gekortwiek
Die lang siekte toe tog gewen.

In my verbeelding galop hy en Vonk
Het hul albei lang vlerke gekry
En vlieg hul deur die lug
Met n sierlike boog oor Sleeping Beauty
Met die son skitterend in hul vlerke
Bright en beautiful
Hul altwee nou ewig jonk en fier.

vissie kegan horse