Morsige Merrie bak Piesangbrood

 

‘n Whatsapp aan my sus vanoggend.  Mens skryf mos anders vir jou bloedfamilie kom ek agter.   ‘Hey big Sista!  Ek dink sommer vanoggend aan jou.  Ek probeer om ‘n piesangprood te bak toe ek effe jammer voel vir die drie

20161224_142346-001
Piesangbrood gebak in Ma se stokou broodpanne.  Ma se teekoppie.  Boompie en bling – dis mos Kersfees.  Blomme vir Ma.

papperige piesangs.  Te jammer om hul weg te gooi.  Dis mos kos. Ek maak myself sommer moeg met hierdie tipe goed. Uitgeput sê ek jou.

Minus ‘n resep – toe maar sommer eers als geneuk in ‘n bak soos ek goedgedink het.  Meel. Eiers. Bakpoeier. Stewige skoot melk.  Zhoersh zhoersh eers met die aartappelmasher en toe met Ma se stokou klitser.  Toe met miss google gecheck of ek dalk nog iets moet bysit. Toe sien ek mens room eintlik botter en suiker saam – ‘n stappie wat  ek op daai stadium uitgelos het. Toe zhoersh ek maar bietjie margerien en suiker as ‘n troosprys by maar toe die spulletjie te slap lyk na my sin, toe sommer nog ‘n driekwart koppie gesifte meelblom om op te maak vir die eerste 2 koppies wat ongesif ingeneuk is.  Klonte jy weet mos.  Ek kon nie vanilla essence kry nie en sit toe sommer twee oorlooptelepels amandel essens in. Toe kry ek die vanilla agter die meelblik toe dag ek sjym en sit ‘n plat teelepel en nog ‘n blerts in.  Ek kon nie fynsout kry nie.  Toe maar sommer die grinder gegryp en sulke groot soutklonte ingegrind. Uiteindelik toe als klaar is toe begin die soektog  na Ma se twee afgeleefde broodpanne.  Elke kas deur 6 keer oopgemaak.  Op hurke met onwillige seer knie gebuk om diep agter in kaste te kyk.  Uiteindelik kom kyk Blompot hoekom die kasdeure so kap asof Ma effe moerig is.  Toe vind sy dit – feitlik onder my neus –  Pft.

Die stokou panne is net met n lappie uitgevee om nie Ma se aangebrandsels te ontstig nie en maar 2 stukke skeefgeskeurde waspapier ingesit.  Die kombuis het soos ‘n oorlog gelyk – ek weet nie hoe ek dit regkry nie maar ek sien Blompot het ook hierdie geen van haar Ma geërf.  Bietjie morsig in die kombuis.

Twee broodjies in die oond.  Kombuis uit-ein-de-lik aan die kant.  Ugh!  Nou wag ek maar.’

En so is ek toe so in my skik met my broupogingkie wat toe heel lekker smaak, dat ek gevoel het dit verdien ‘n kiekie.  Vir Ma wat in die Hemel is en na wie ek Kersfees erger verlang as ander tye.  Sien Ma?  Ek het die broodpanne gebruik en hul werk soos soos ‘n droom.   

Love your decorations mammi.

 

Geseënde Kersfees aan iedeer en elk wat hier beland en my griffelbrousels lees.

Vrede en liefde is seker die grootste geskenke in my opinie.

Mag dit jou omsingel.

Dawid en sy Wortels

baby-carrot-painting-37502
Ma, ek ken jou wortels    (Foto van Internet)

 

Aan die onderpunt van die huis woon die mooi huurder wat nou nie eintlik een is vir huur betaal nie.  Ook nou nie juis eintlik een vir skoonmaak nie.  Wasgoed is geneig om op te stapel in berge.  Kunstenaars is maar so,  sê hulle. Arty-farty noem sommige mense sulke mense.  Ek noem haar Blompot.  Blompot is ‘n kreatiewe kreatuur en ek kan nogal my nie voorstel wanneer sy ook die dag die pad gaan vat nie.

Vol oumenswysheid vertel sy my dikwels nie alleen waar Dawid die wortels begrawe het nie, maar sommer ook watter graaf gebruik was, hoe diep die gat gemaak is, of die wortels genoeg kompos gekry het en of ‘n beneukte suid-ooswind daai dag gewaai het.

‘Ma. jy skryf te min’.

‘Ma, wanneer gaan jy weer ‘n slaggie paint?’

‘Ma, die spinnekoppe het nes gemaak in die naaimasjien’.

‘Ma. daai broek laat jou bietjie dik lyk’.

En nog baie ander wortels ook.

My favourite wortels is wanneer sy per ongeluk ‘n komplimentjie laat val.

‘Ma, ek’s so bly jy’s my Ma’.

 

DDT Sjampoe en my Wonderlike Pavlova Hare

 

hospital-gown-001

Hul noem dit ‘minor surgery’ maar probeer dit aan my knie en been verduidelik.  In my opinie hoort woorde soos gering en operasie nooit gesamentlik in een sin gebruik te word nie. Ek vermoed die chirurg het ‘n royal tyd gehad met al die gadgets wat hy in my gekrokte knie kon inkry – met grinders, sae, bore, messe en ‘n kamera  natuurlik. As bewys het hy die foto’s van die stap vir stap prosedure met trots agterna vir my gewys.  ‘n Indrukwekkende slagveld van voor en na kiekies nogal – nes die before en after kiekies op die dekoreerkanale. ‘Hierdie flap was oorbodig.  Daai growwe plek is gladgeskuur; hierdie stuk is weggesaag; die minuskus het sleg geskeur – bestaan daar dan dalk ‘n goeie skeur wonder ek?

Die been neuk nou al vir etlike maande en natuurlik het ek gedink en gehoop dat dit vanself sou regkom.  Maar hier sit / lê ons nou die meeste van die tyd – ek en die bene.  Snags is ‘n marteling – niemand kan vir my mooi verduidelik hoekom die pyn so erg is in die nag nie – maar danksy Miss Google sien ek dat ek nie alleen in hierdie pynstryd is nie.

My daaglikse uitsig in die herstelposisie na ‘n knie-prosedure.  

Ek’t tot die gevolgtrekking gekom dat ek ‘n veel beter besoeker is aan hospitale as ‘n pasiënt.  My hare het my nogal gewaarsku dat hier ‘n ding kom.  Eerstens moes ek twee keer stort in ‘n ontsmettingsmiddel – kan jy glo. ‘Dry your body with a clean towel.  Wear clean pajamas.  Sleep in clean sheets.’ Dis nou die nag te vore.  En herhaal die volgende oggend – minus die sleeping instructions.  Ek was klaar in die bed in 3 dae gelede se veranderde beddegoed en gister se nogskoonpajamas toe ek hierdie kleinprint lees.  Gmpf.   Om wie te beskerm wonder ek?  Die oggend had ek maar weer die stortritueel met die DDT shampoo gedoen.  Die enigste deel van my lyf wat mal  was  hierdie magic sjampoo ritueel was my hare wat wild en wonderlik opgefluff het soos ‘n pryswenners pavlova.

Ek trek skoongenoeg klere aan.  Make-up.  Geverfde toonnaels.  Rooi lipstiek.

Die nurse wys my my hospitaalkateltjie en gee vir my die mooi blou gowntjie en die ontwerpers panty – ‘one size fits all Mevrou’.  Rerig?  Nottenbleddiedêm seg ek maar dit bedek darem my lendes. Die gowntjie het net een strikkie agter – heelbo.  So as jy jou drentel moet drentel voor die tyd – doen jy so ‘n trippel trippel – in my geval ‘n hinkestrompel vanweë my seer been – met twee hande agter wat die gowntjie probeer toeknyp en sodoende nie die ander pasiënte in die saal onnodig verder te ontsenu nie.  Almal wag vir een of ander prosedure.

Die urine monster word gelewer in ‘n oorgrootte bakkie gemaak van eierhouerkarton.  ‘Bring dit tog terug na u bed Mevrou – sodat ons nou nie deurmekaar raak met die monstertjies nie OK?”  Reeds toe het die waardigheid begin gly toe ek moet terug hunkestrompel na my bed met nou net een hand wat die gowntjie toeknyp en die ander ene met die monstertjie wat my herinner het aan die eierlepelresies wat ons as kinders gehad het. Versigtig – nogal ook so ‘n hinkestrompel – want jy wil nie hê die eier moet val nie.  Nou – versigtig want jy’s bang die bleddie eierkarton gaan dalk besluit hy’t nou lank genoeg verduur voor als dalk in ‘n gemors beland op die skoongeskropte vloer wat vir my baie ruik soos die dettolsjampoe wat ek myself twee keer moes reining

Die  ontwerpers panty pas toe by die keppie wat my haardos moet bedek, maar o wee,  ontwerpers haarkeppie was toe te klein vir my pavlova hare. Die teaternurse draai vol selfvertroue om na ‘n geheime kassie en bring selfvoldaan vir my ‘n supergrootte goefa ene.  ‘Dis vir ons Rastafarianpasiënte mevrou.’

Onder die verblindende helder ligte van die operasietafel  verskyn die narkotiseur en verduidelik weer sy prosedures.  Hy glimlag so groot dat sy tande wit blits soos ‘n colgate advertensie.  Gerusstellend druk hy sy hand agter my nek en voor ek kan vra ‘what now’ seg hy ‘it’s got to go’ en ruk hy netjies die beskeie strikkie wat die laaste van my waardigheid vashou af.  ‘We have to access all the monitors on your chest swiftly in the event of an emergency’.  Tot nou toe weet ek nie of die ou gowntjie toe maar die lug ingevlieg is voordat ek myself aan die gesuis in my ore oorgegee het nie. Later terug in die saal vind ek  twee oorblywende plakkers – onder my boobs en ek wonder of die nurse hul opgelig het en hy hul geplak het en of hy dalk die lig en plak sommer als self gedoen het.  Om tyd te bespaar en bevordering van werkseffektiwiteit natuurlik.

Terug in die saal mag ek nie van die bed afgeklim het vir twee ure nie en die bedreëlings word ingekliek net ingeval ek nie verstaan nie. My blaas kon nie wag nie.   Dagpasiënte deel ‘n saal met drie ander pasiënte en die yl gordyntjies gee skrale troos wat privaatheid betref wanneer jy ‘n bedpan moet gebruik.  Terwyl ek nog half-bedwelmd verbete vasklou aan die een  ou reëlingkie en ek versigtig probeer balanseer met ‘n sementbeen  op ‘n bedpan wat wragtag van dieselfde eierkarton gemaak is, was my grootste bekommernis dat die bleddie affêring sal disintegreer voor evakuasie voltooi is en dat dit wyd en syd van die bed sal afreën ten aanskoue van almal anderkant die dun troosgorgordyn. Dit het darem nie.

Die chirurg kom laatmiddag besoek aflê – terwyl ek en sementbeen nog nie geroer het sedert die bedpanpetalje nie en ek dus nog nie naby ‘n spieël was om skadeherstel te doen nie.  Hy verduidelik dat die minuskus sleg geskeur was, onder andere.  Hy sit vir rukkie en een van sy kollegas wat ek nie ken nie kom saamgesels oor vetweet ek kan nie onthou nie.  Ek onthou wel dat hul altwee my ‘n druk gegee het.  Nogal.  Maar voor hy loop betuur hy my vir oulaas voor hy sê – ‘hmmm mooi woes hare nê’.

 

Rokke en Schnapps

99898681_viktoriyakirdiy_07
Foto van Internet 

виктория кирдий

Daughters are so different to sons
And their pinkies are such powerful manipulative little weapons
Late last night I continued with the sewing project of a glittery sequined top – she is a bride’s maid – after a wee break of 3 days in a caravan
(Another story for another day).

My sewing skills have been in the closet for quite a while
The tension is rather high
The skirt and top needs to be lined
The sequins glitter top’s sleeves too tight
Three machine needles have already snapped.

 

images
Kiekie van Internet

‘Mom its the bachelorette tomorrow
You don’t mind do you –
there’s some things I need to borrow
And you know those dresses we bought the other day?
With the poofy sleeves?
I’ve unpicked one to wear
I don’t mean to bother you
But how do I make the sleeves smaller
I’ll use the other machine
I’ll manage
You carry on with that sequins top – and the skirt – that’s priority
Uhm how do I thread it again?
And the bobbin thingy?
OK OK Sorry I love you Mom
But ek dink ek het dit nou bietjie opgef**


Amazing how my kids speak perfect Afrikaans
Under a bit of stress
Did I mention it was after midnight?
The 2 Birals and the 3 tots of peach schnapps
Probably contributed hugely to my staying cool
Because I stopped my other sewing project
And suddenly we were almost remaking a complete new rok
for a totally different event
And the other machine was also not so cooperative
But finally the sleeves were sewn and adjusted
And really not a work of art but it was done
Then when she tried it on we noticed that she adjusted the cleavage too generously
And we both said ‘f**’.


Eventually with a bit of unpicking and pinning and sewing – sommer so on the body
Despite the temptation – I didn’t even prick her once with my very sharp needle
I’ve never heard her say so many times
‘Ek’s sooooooo lief vir jou Mammie’
Sweet né – in perfekte Afrikaans.

I eventually collapsed into bed – exhausted
This morning I have sooooo much to do apart from the other sequins rok
There’s a funeral I’m helping arrange
For a dear old school friend who died last week
And then Blompot started making these snacks –
for the Bachelorette you see
And suddenly I was helping in the kitchen sprinkling sprinkles and dipping twisty puff pastry thingies into chocolate
I hardly had time to pee

sprinkles
Then

‘Maaaaa,  if you want to,
I printed these face masks
Can you cut out the eyes
And if you want to’
Nogal polite
‘Put on the strings
But first punch the holes
Exactly here.’

And still this story is not done
‘Mom, I’m so sorry
I messed up the kitchen
But I gotta go and I still need to put in petrol.’
I swear it was less than 5 minutes after she left
‘Mom come quick to the petrol station –  I left my card at home
I think
Bring R200 for petrol
Eks soooo baie lief vir jou.’

Note to self
2 bottles scnapps
The peach one
On the shopping list.

LOS VOOR OOR DIE WENSTREEP

Lank gelede – die dag toe jy eerste oor die wenstreep is

3.00 nm het ek vir jou ‘n kersie aangesteek in die houertjie met die engeltjie op wat my middelkind uit Florida vir sy Ma gebring het.  Dit het mooi gelyk langs die nicotiana blomme  – hier waar ek sit en naaldwerk doen. Dieselfde  blomme wat ek laas week vir jou in die hospitaal gebring het en jy my vertel het hoe lekker vertroostend die sagte reuk in die aand was.

margaret-watson-candle1

3.15 nm het die rusteloosheid hier in my krop gewen.  Ek het ek jou beste pel gevra om die naam nou weer van die liedjie wat jy eendag glo by jou begrafnisdiens gesing wil hê.  Ek het als gelos, die liedjie op my foon gelaai, ‘n kers en my sleutels gegryp en Hospice toe gery – waarheen jy gister oorgeplaas is.

So net voor 4 het ek langs jou bed gestaan en gewonder of jy weet van my daar.  Met net die kerslig wat flikker in die donkerige kamer, het die klank van How Great Though Art die kamer begin vul.  Jou hare was sag onder my hand; jou asemhaling dieperige teue.  Woorde was oorbodig en afwesig.  Vir ‘n rukkie was dit was net  jy, die flikkerende kers,  die klanke van How Great Though Art van my ou Samsung fountjie en ek.  ‘n Ander vriendin van jou het saggies ingekom. Ons het woordloos weerskante van jou bed gestaan en jou skouers sagkens gestreel.  Tyd het gaan stilstaan vir ‘n klein ewigheid  terwyl  wat vir my geklink het soos ‘n koninklike simfonie-orkes  die kamer van hoek tot kant en bo tot onder vul.

Then sings my soul,

my Saviour God to Thee, 

How great Thou art,

How great Thou art.

Die kamer was nie te koud nie en dit was nie te warm nie – dit was net reg.  Amper soos die kleinbeertjie se pap in die storie van Gouelokkies en die Drie Bere.  Als was net reg.

Woordloos, instinktief en totaal onbeplan het my regterhand na jou kop beweeg en ‘n kruis op jou voorkop gemaak.

Drie verpleegsters het saggies ingekom en ons het opgekyk na hul.  Ons is oukei – het ons hul verseker – toe die een verpleegster skielik maar sag sê: ‘look, she’s gone’.

Toevallig?  Ek glo so – as ek my liewe Italiaanse vriend se beskrywing vir toevallig mag verduidelik.  ‘Toe Val die Lig van die Here op jou’.

ps.  Ek glo ook dat jy vandag weer los voor oor die wenstreep is.

 

(A tribute to Margaret Watson Marais – who allowed me into her life for a short while – RIP my dear)